Janod Gra zręcznościowa Akrobaci

Janod Gra zręcznościowa Akrobaci

Są gry, przy których dzieci milkną z przejęcia. I są takie, przy których dorośli nagle odkrywają w sobie duszę rywala. „Akrobaci” od marki Janod łączą jedno i drugie – napięcie budowania, z radością wspólnej zabawy.

To zręcznościowa gra dla 2 do 8 osób. W zestawie znajdziemy 20 solidnych plansz z kolorowymi kółkami (po 10 na każdej), które wyznaczają miejsca ustawiania figurek. W każdej rundzie gracz rzuca kostkami i – zgodnie z wylosowanymi kolorami – ustawia trzy akrobatyczne figurki na odpowiednich polach. Każdy kolejny uczestnik dokłada następny poziom konstrukcji. Cel? Zbudować jak najwyższą wieżę i… nie dopuścić do jej upadku. Ten, kto przewróci całość, odpada.

Proste zasady. Maksimum emocji.

Gra została zaprojektowana we Francji, zapakowana w estetyczne pudełko, a figurki przechowywane są w praktycznym woreczku – to prezent, który naprawdę robi wrażenie.

Jakie umiejętności rozwija gra „Akrobaci”?

Ta zabawa to coś więcej niż balansowanie figurkami.

• Przede wszystkim ćwiczy koncentrację. Dziecko musi skupić się na kolorach wyrzuconych na kostce i dokładnie zaplanować ruch. Chwila nieuwagi – i wieża się chwieje.
• Rozwija planowanie i myślenie strategiczne. Maluch analizuje: gdzie najlepiej postawić figurkę? Jak rozłożyć ciężar? Czy lepiej zaryzykować, czy wybrać stabilniejsze miejsce? To pierwsze, naturalne doświadczenia z przewidywaniem konsekwencji.
• Wzmacnia motorykę małą i koordynację ręka–oko. Precyzyjne ustawianie akrobatów wymaga kontroli dłoni, delikatności i wyczucia nacisku.
• Uczy rozpoznawania kolorów i reagowania na instrukcję. To szczególnie ważne u młodszych dzieci – gra w przyjemny sposób utrwala nazwy barw i ćwiczy szybkie przetwarzanie informacji.
• I jeszcze jedno: buduje odporność na frustrację. Wieża czasem spada. Emocje się pojawiają. I właśnie wtedy dziecko uczy się radzić sobie z porażką w bezpiecznych warunkach.

Jak wykorzystać grę w terapii dzieci z autyzmem?

„Akrobaci” mogą być bardzo wartościowym narzędziem wspierającym terapię dzieci w spektrum autyzmu – oczywiście jako element uzupełniający pracę specjalisty.

• Po pierwsze, gra wspiera rozwój wspólnej uwagi i naprzemienności. Dziecko czeka na swoją kolej, obserwuje ruchy innych graczy i reaguje na wspólne zasady. To bezpieczny trening interakcji społecznych bez presji rozmowy.
• Po drugie, ćwiczy tolerancję na zmianę i nieprzewidywalność. Wynik rzutu kostką jest losowy – dziecko uczy się akceptować sytuacje, których nie może kontrolować.
• Po trzecie, doskonali planowanie motoryczne i kontrolę siły nacisku. Wiele dzieci w spektrum ma trudności z regulacją napięcia mięśniowego – balansowanie figurkami pozwala trenować delikatność ruchu w naturalny, atrakcyjny sposób.

Grę można modyfikować terapeutycznie:

• zaczynać od budowania bez presji rywalizacji,
• ograniczyć liczbę elementów,
• ćwiczyć nazywanie kolorów i emocji („Widzę, że jesteś zdenerwowany, bo wieża się chwieje”),
• wprowadzać elementy komunikacyjne: „Poproś mnie o figurkę”, „Powiedz, gdzie chcesz ją postawić”.

To także świetne narzędzie do pracy nad regulacją emocji. Moment zawahania konstrukcji staje się okazją do ćwiczenia oddechu, zatrzymania się, spokojnej reakcji.

Dlaczego dzieci (i dorośli) ją kochają?

Bo napięcie rośnie z każdą rundą. Bo konstrukcja wygląda coraz bardziej imponująco. Bo wszyscy wstrzymują oddech, gdy ktoś dokłada kolejny poziom.

To gra, która łączy pokolenia. Rozbudza wyobraźnię, zachęca do kreatywnego budowania i daje poczucie wspólnego sukcesu – nawet jeśli wieża w końcu runie.

I właśnie w tym tkwi jej magia.